Metro - Urban Rail

Φωτεινά Σινιάλα - Light Signals


Τίτλος: Φωτεινά Σινιάλα
Θέση: Σταθμός Συγρρού-Φιξ (Επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων)
Έτος Κατασκευής: 2001
Υλικό Κατασκευής: Αλουμίνιο, ατσαλολαμαρίνα, γυαλί, ηλεκτρικό ρεύμα
Καλλιτέχνης: Τάκις

Το έργο αποτελείται από μία μεγάλη μαύρη επιφάνεια, διαστάσεων 940Χ235εκ. Πάνω της έχουν στερεωθεί επτά ευμεγέθη χρωματιστά στοιχεία, τα οποία παραπέμπουν σε μηχανολογικά εξαρτήματα και έχουν στο κέντρο τους μία φωτεινή λάμπα. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, σε παράπλευρη πινακίδα, αναγράφει τα εξής: «Εμπνευσμένος από τους σηματοδότες του σιδηροδρομικού σταθμού, δημιούργησα μια σειρά έργων, τα οποία ονόμασα φωτεινά σινιάλα. Για πρώτη φορά φτιάχνω ανάγλυφα με κεφαλές φωτεινών σημάτων, ειδικά για τον σταθμό Συγγρού-Φιξ. Τάκις.».

Η τοποθέτηση έργων τέχνης στους σταθμούς του Μετρό της Αθήνας έγινε με απόφαση της εταιρίας «Αττικό Μετρό», έχοντας ως στόχο τόσο την αισθητική αναβάθμισή των όσο και την προβολή Ελλήνων δημιουργών. Τα έργα είναι κυρίως μνημειακών διαστάσεων και αναφέρονται σε θεματικές ενότητες που έχουν άμεση σχέση με την ιστορία της πόλης ή της περιοχής.

Για την υλοποίηση του παραπάνω έργου, η «Αττικό Μετρό» αποφάσισε την συγκρότηση Επιτροπής Αισθητικής Πλαισίωσης. Η επιτροπή αρχικώς επέλεξε να τιμήσει τους εν ζωή καλλιτέχνες της γενιάς του 1930 και 1960 με απευθείας αναθέσεις, για να ακολουθήσουν αυτές σε σημαντικούς νεότερους καλλιτέχνες. Διαγωνισμοί προκηρύχθηκαν για τα έργα που φιλοξενούνται στους σταθμούς Μέγαρο Μουσικής και Πανόρμου ενώ έχουν επιλεγεί κι έργα σπουδαίων εκλιπόντων καλλιτεχνών. Όλα τα έργα τέχνης έχουν αγοραστεί από την εταιρία, ενώ δωρεά αποτελεί το έργο του Γιώργου Ζογγολόπουλου «Αίθριο», που εκτίθεται στο σταθμό Σύνταγμα. Τέλος, όλα τα έργα τέχνης έχουν φιλοτεχνηθεί ειδικά για τους χώρους του Μετρό, εκτός από το έργο της Chryssa «Mott Street», που εκτίθεται στο σταθμό του Ευαγγελισμού. Στους χώρους όπου εκτίθενται αρχαία ευρήματα, δόθηκε μεγάλη σημασία, ώστε μεταξύ τους να αναπτύσσεται μια γόνιμη συνομιλία, χωρίς η μία έκθεση να επισκιάζει την άλλη.

Ο Τάκις (Αθήνα, 1925), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Βασιλάκη, είναι Έλληνας γλύπτης. Συγκαταλέγεται στους κυριότερους εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής σκηνής και της κινητικής τέχνης, στην οποία υπήρξε πρωτοπόρος τόσο εξαιτίας των υλικών και των τεχνικών που χρησιμοποίησε όσο και λόγω των ιδεών που μετέδωσε. Καλλιτέχνης αυτοδίδακτος εκ πεποιθήσεως, ο Τάκις είναι ένας σπάνιος εφευρέτης και ένας από τους ανανεωτές της γλυπτικής. Αρνούμενος την τέχνη της ρεαλιστικής αναπαράστασης και των παραδοσιακών τεχνικών, μέσα από συνεχή έρευνα, μελέτη και πειραματισμούς στηρίζει την καλλιτεχνική του έκφραση στη λειτουργική χρησιμοποίηση των φυσικών νόμων και συνδυάζει την επιστήμη και την τεχνολογία με την τέχνη, σε μια προσπάθεια να μυήσει το θεατή στην ουσία του σύμπαντος. Στη διάρκεια της μακράς του πορείας οργάνωσε ατομικές εκθέσεις, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι αναδρομικές στο Centre National d'Art Contemporain το 1972 και στη Galerie Nationale du Jeu de Paume το 1993. Στην εκθεσιακή του δραστηριότητα περιλαμβάνονται επίσης συμμετοχές σε μεγάλες ομαδικές διοργανώσεις, καθώς και η εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1995. Το 1985 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε του Παρισιού και το 1988 με το Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Γλυπτικής της Γαλλίας. Έργα του Τάκι βρίσκονται στα περισσότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης του κόσμου, αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές.

Φωτογράφος: Έλση Καΐλη